Revista Haemus: I dashur Dom Ndue
Ballabani. Në një moshë fort të re ju përkushtuat Zotit dhe shërbimit të të
afërmit. Fatkeqësisht, për shumë njerëz, përkushtimi nuk është i kuptueshëm,
ndonëse thuhet që „bijtë e kësaj bote nuk e kanë idenë ç’lumturi i ndjek
misionarët”. A erdhi blatimi juaj si pasojë e ndonjë vegimi, apo ndoqët ndonjë
traditë familjare, fisnore…?
Dom Ndue Ballabani: Ishte thirrja: „T’i
shërbesh Zotit dhe të jesh i përkushtuar ndaj njeriut vëlla - motër”.
Përkushtimi priftëror-meshtarak është krejt i jashtëzakonshëm, krej
transhendent. Madje është një mister, sepse kemi të bëjmë me ndërhyrjen hyjnore
në zemrën e njerut. Kjo shkakton tek njerëzit pakuptim e shpehherë edhe
mospranim. Kjo ngjan tek shumë njerëz si pasojë e varfërisë shpirtërore, e
shkëputjes së të tejbotëshmes nga njëmendësia e njeriut. Njerëzit e kushtuar
Zoti, apo siç e thoni Ju, misionarët, vërtet ndjejnë kënaqësi të madhe, për
vetë natyrën e përkushtimit. Nga ky këndvështrim, e quaj privilegj përkushtimin
tim, si pjesëtar në rrugëtimin dymijëvjeçar të Kishës Katolike tek shqiptarët,
sepse jam bërë pjesë e pëlqimit të Hyut, bashkëpuntor i tij.