Odë – në metër antik (Odă – în metru antic)
S’besoja
të kuptoja si vdiset ndonjëherë
Riosh
përjetësisht, i kallur në mantel
Lartoja
sytë e ëndërrt drejt yllit
Të
vetmisë.
E
beftë m’u fanite sakaq në udhën time
O vojtkë, kaq e ëmbël, tamam si dhëmbja vetë
Me fund gëlltita epshin e vdekjes
Së pashpirt.
Në zi së gjalli digjem, cfilitur si Nessusi
A si Herkul që petku mjerisht e pat helmuar
Ta fikin zjarrin tim nuk mundin dot së toku
Ujrat e detit.
Nga ëndrra ime qahem, zhuritur, përvëluar,
Mes zjarrit tim nis tretem parreshtur nëpër flakë...
Të ngjallem,
a do mund, sërish dritues si
Zogu Feniks?
I humba mb’udhë sytë e tronditur,
Sërish eja në gji, shkujdesje e trishtë;
Të mund të vdes në paqe, veten time
Jepma, pra!
U shua jeta... (S-a stins viața...)
Iu
shua jeta Venecjes së praruar,
S'dëgjon
vallzim, s'sheh drita, kënga shteri,
Portalesh
pleq, mes shkallësh prej mermeri
Fut
kryet hëna, muret për t'i argjenduar.
Okeanusi
mbi kanale qan ngadalë,
Për
shekuj varg mbart lulen e rinimit,
T'i
falë nuses frymën e gjallimit,
Mbi
ujra shfaqet e kumbon me valë.
Kalatë
porsi varre heshtjen zgjatën.
I
vetëm, prift që kohrash mbet në jetë,
Shën
Marku me trishtim godet mesnatën.
Me
gjuhë prej Sibile, por zëdet,
Me
tinguj të qetuar hedh mandatën:
"Më
kot, o djem, nuk ngjallet kush u tret!"